خاطرات زياد است. در جزاير مجنون هر روز تبادل آتش بين نيروهاي خودي و دشمن ادامه داشت و هر روز و هر لحظه خمپاره و توپ هاي دشمن در نزديكي ما زمين ميخورد...
در عملیات «والفجر 4» مقر بچه های لشکر 25 کربلا در «کامیاران» بود؛ منطقه ای نزدیک به شهر با فاصله ی چهار پنج کیلومتری از آن. یک سالن مرغداری قبل از استقرار بچه های لشکر، آنجا بود.
...من به آرزوی دیرینه خود که شهادت در راه خدا بود رسیدم و شماها باید راه مرا ادامه بدهید و همیشه در صحنه باشید و امام عزیزمان را که رهبر شما مسلمین جهان است و نیز نائب بر حق امام زمان هم می باشند...
روزی نبود که به بیمارستان سرنزند. مرتب به مجروحین سرکشی می کرد. حضورش در بیمارستان، برای همگان روحیه بخش بود. حتی پزشکان و پرستاران هم از نحوه ی رفتار، گفتار و برخورد ایشان روحیه می گرفتند.
از شما می خواهم اگر روزی بنده حقیر سراپا تقصیر لیاقت شهادت را در راه اسلام، قرآن و ولایت را پیدا کردم، گریه نکنید و بدانید که عمر دست خداست و چه لیاقتی بهتر از این که عمر بنده با شهادت که بالاترین مرگ و رسیدن به خداست، به پایان برسد.
من تعداد هفت فرزند دارم و عباس در میان فرزندانم «برترین» آنها بود. او خیلی مهربان و کم توقع بود. با توجه به اینکه رسم بود تا هر سال شب عید برای بچه ها لباس نو تهیه شود؛ اما عباس هرگز تن به این کار نمی داد.
این چند کلام را زمانی می نویستم که معلوم نیست تا چند ساعت دیگر در اردوگاه باشیم. همین چند لحظه پیش از دعای توسل بر می گشتیم، گفتند: امشب از شب های استثنایی است. می گفتند: ممکن است تا چندد روز آینده عده ای از بچه ها در میانمان نباشند.
سال 1366 همراه با تیپ «مالک اشتر» در پیرانشهر مستقر بودیم. فرمانده تیپ، ناصر فارابی بود. من هم در گردان حمزه (ع) بودم. رضا تسنیمی از بچه های گرگان، فرمانده گردان بود و من جانشین اش.
نگاه كردم ديدم يك هیات عزادار مثل محرم در حال عزاداری و نوحه خوانی دارد ميآيد كه برادرم را ديدم كه پرچمي در دست دارد و در جلو صف قرار دارد كه با آن جمع ميآمد...
او كه مرد جنگ و جبهه بود راهي جبهه حق عليه باطل گشت و در بسياري از عملياتهاي جهت ايجاد رعب و وحشت در دل دشمن زبون شركت جست تا اينكه در سال 64 در عمليات والفجر 8 در منطقه عملياتي فاو بعد از شيميايي شدن براي مدت كوتاهي ...
شهید حامد جوانی مدافع حرم حضرت زینب (س) پس از تحمل جراحات و از دست دادن دو دست و دو چشم خود، به شهادت رسید و در جوار قبر شهید محمودرضا بیضایی به خاک سپرده شد.
در حال حاضر دفاع از وطن در الویتهای من است، من چطوری می توانم ببینم که دشمن خائن به خانواده و کاشانه من تجاوز کند و من کاری نکنم. من راهم را انتخاب کرده ام. این مسیر را خواهم رفت تا روزی که دشمن را از این آب و خاک بیرون کنیم، مقاومت خواهم کرد.
سال 63 در هورالعظیم مستقر بودیم. فرمانده گ ردان «حمزه سیدالشهدا» ی لشکر 25- محسن قربانی- مدام این نکته را به بچه های عمل کننده گوش زد می کرد که موقع حرکت با طمأنینه بروید و با طمأنینه هم برگردید.
ای راست قامتان پیروز که «استواری» شرمنده شماست و «صبر» درس استقامت را از شما آموخت، ای کسانی که عطرهای بهشتی در پیراهن دارید و عشق در ضمیر خود می پرورید و ای کسانی که شهادت را به چشم تجربه کردید و شهیدی زنده از مجموعه شهدای همیشه جاوید انقلابید. آری شما اسیر دشمن نبودید، بلکه دشمن اسیر آزادگی شما بود، سالروز آزادی تان از بند دژخیم بعثی مبارک باد...
زیبایی ها صرفااز طریق چشم سردیده نمی شدند ، بدون واسطه دیدن قابل لمس بودند اصلا خودت جزئی از آن بودی . حضرت امام را دیدم در جایی با چند تا از دوستانم که قبلا شهید شده بودند ، ایستاده و من با چند نفر از دوستان در فاصله چند متری آنها...
عشق به خدا و اسلام تنها چيزي بود كه شهيد هميشه دنبالش بود هيچ گونه تكبر در لباس پوشيدن و برخوردها نداشت و در انجام كارخانه به سهم خود فعاليت بسزائي مي نمود...