شهید ضرغام بیضائی در سال ۱۳۴۳ در خانوادهای مذهبی پا به عرصه وجود گذاشت.در سن ۱۷ سالگی عازم سربازی شد.در اولین فرصت به خط مقدم جبهه رفت و سرانجام در 17 شهریور سال 1364 به شهادت رسید.
شهید علیرضا غلامی در سال ۱۳۴۰ در شهر گناوه متولد شد.جهت تداوم انقلاب با دیگر یاران خود به جبهه شتافت و به مدت چند ماه دلاورانه با مزدوران بعثی در جبهه قله کاوه زهرا در نوسود به نبرد پرداخت و سرانجام در تاریخ 1360/6/17 به شهادت رسید.
در شرايطي كه بيداري در دل تاريك شب، برادارن ما را تهديد مي كرد، فرزند برومند شهيد عالي مقام، رهرو راه حسين(ع)،شهيد محمود امجديان، بدون اعتنا اكثر شبها، تا صبح بيدار مي ماند و در مقابل خستگي روز، خواهش ما اين بود كه همانند بقيه برادرانت شب را به استراحت بپردازد
در اردوگاه موصل بوديم. معولاً گاه و بيگاه اردوگاه يا يك آسايشگاه را تنبيه مي كردند. مثلاً آْسايشگاهي كه صد و پنجاه اسير در آن زندگي مي كردند، دستشويي را بيست و چهار ساعت روي اين صد و پنجاه نفر مي بستند
من هرگز حاضر نيستم كه او را اينجا بگذارم و خودم به ايران بروم و اصلاً اگر بروم ايران، ايران برايم زجرآور مي شود كه او در اسارت باقي مانده باشد؛ ولي خب چه كنم؟ ناگزيرم و دارم و مي روم.
در نخستين روز از خردادماه سال 1340 پسري به دنيا آمد كه نامش را محمود گذاشتند. اين فرزند آينده دار، سردار سرلشكر شهيد كاوه بود كه بعدها در بين رزمندگان اسام به «حاج محمود » شهرت يافت و نامش لرزه بر اندام دشمن انداخت
شهید «تاپدوق آذری» در نهم فروردین 1346، در روستای سیاب کندی از توابع شهرستان گرمی استان اردبیل دیده به جهان گشود و در سیزدهم آبان 1362 در پنجوین عراق بر اثر اصابت ترکش به سر، شهید شد.
وقتي شهريار برای نخستین بار از جبهه زنگ زد، به من گفت که در گردان «خط شکن» اسم نويسي کرده است. من نفهميدم که «خط شکن» يعني چه! اما در دلم غوغایی به پا شد.
پاسدار شهید غلامحسین منصوری فرزند علی در سال ۱۳۴۴ در قریه هلالی از توابع بخش کاکی دیده به جهان گشود. در اوایل سال ۱۳۶۵ عقد کردند و پس از عقد جهت انجام سربازی در کمیته انقلاب اسلامی شهرستان گناوه بعنوان پاسدار وظیفه مشغول خدمت گردید. و درتاریخ 1362/6/2 به شهادت رسید.
من يادم هست كه يك نفر حتي مقيد بود كه در شب سرفه هم نكنند و اگر سرفه اش مي گرفت دستش را جوري مي گرفت جلوي دهانش كه با صداي سرفهْ او مبادا كسي بيدار شود. تا اين اندازه برادران ما نسبت به هم احساس خيرخواهي داشتند.
هر چه اسارت طولاني تر مي شد به جاي اينكه ناهنجاريها بيشتر شود و صبر و تحمل كمتر شود و اسارت و نگرانيهاي روحي بيشتري به بار بياورد ،انسان مي ديد كه درست، عكس اين مسأله پيش مي آمد
عصر بود كه صداري سوت آمار زده شد. دستهْپنجاه نفري ما به صف ايستاده بودند. چند افسر عراقي از روي ليست نام بچه را مي خواندند و بعد از شناسايي مختصر:"سب الامام"
ارشد اردوگاه در آن وقت، آقاي گودرزي بود اهل اصفهان و از درجه دارهاي متعهد و خوب. مي رود پيش افسر بعثي مي رود و مي گويد:" اين درست نيست. اين پيرمرد، صورتش را خشك خشك بتراشد و تو هم تبعيدش كني...